Parowanie szyb okiennych bardzo często odbierane jest jako wada stolarki okiennej. Jest to jednak błędne przekonanie. Dlaczego?
Skraplanie pary wodnej na szybach jest naturalnym zjawiskiem fizycznym. Polega ono na tym, że w wyniku zetknięcia się wilgotnego i ciepłego powietrza z powierzchnią o odpowiednio niższej temperaturze, powietrze ochładza się do stanu nasycenia i oddaje część wilgoci, która skrapla się na powierzchni szyby zespolonej, powodując jej zamglenie.
Parowanie szyb okiennych od strony pomieszczenia również nie musi być spowodowane wadą okien. To dowód wysokiej szczelności okna. Okno samo z siebie nie wytworzy wody. Przyczyny tego zjawiska należy szukać w nadmiernej wilgotności powietrza wewnętrznego oraz złej wentylacji w pomieszczeniu (niewystarczającej wymiany powietrza).
Przez starannie izolowane okna, powietrze o dużej wilgotności powstałej podczas czynności domowych, takich jak: gotowanie, pranie, prasowanie czy kąpiel, nie może wydostać się na zewnątrz, dlatego nadmiar pary wodnej osiada na najchłodniejszych powierzchniach, czyli szybach okiennych.
Jak zapobiec kondensacji pary wodnej na powierzchni szyby?
W przypadku parowania szyb po wewnętrznej stronie pakietu szybowego, można temu zapobiec zapewniając dopływ świeżego powietrza do pomieszczeń, np. poprzez regularne wietrzenie, nawet zimną, gdy niskie temperatury na zewnątrz nas do tego nie zachęcają.
Radzimy: Jak wietrzyć mieszkanie zimą
Zalecana wilgotność powietrza w pomieszczeniach mieszkalnych wynosi 40–50%. Nadmiar wilgoci powinien być usuwany na zewnątrz. W przeciwnym razie powstanie naturalne zjawisko kondensacji pary wodnej i skraplanie się pary na szybach.
Bardzo często parowanie szyb wewnątrz pomieszczeń jest wynikiem złej wentylacji. Dlatego w pierwszej kolejności należy sprawdzić działanie wentylacji grawitacyjnej lub zastąpić ją wentylacją mechaniczną. Dodatkowo można zdecydować się na okna z okuciami z mikrowentylacją. Funkcja ta zapewnia stały dopływ świeżego powietrza do pomieszczenia, ponieważ zmniejsza docisk skrzydła do ramy okiennej (rozszczelnienie skrzydła). Mikrowentylację uruchamia się poprzez odpowiednie ustawienie klamki okiennej.
W pomieszczeniach narażonych na występowanie podwyższonej wilgotności warto zastosować oszklenie o niskim współczynniku przenikania ciepła Ug (im niższa wartość Ug, tym zestaw szybiwy jest „cieplejszy”), z ciepłą ramką dystansową, która dzięki zawartości absorbentu pochłaniającego wilgoć z wnętrza szyby, eliminuje powstawanie wyroszenia wewnątrz niej. Najlepiej gdy ramka wykonana jest ze stali nierdzewnej lub tworzywa sztucznego, ponieważ zmniejsza to prawdopodobieństwo wystąpienia tzw. mostka termicznego (miejsce o gorszych parametrach termoizolacyjnych, przez które następuje ucieczka ciepła).
Nawiewniki okienne pomocne w walce z zaparowanymi szybami
Pamiętajmy, że nawet najlepsza szyba okienna nie wyeliminuje zjawiska parowania przy zbyt dużej wilgotności w pomieszczeniu. W takim przypadku wskazane jest wyposażenie okna w odpowiednie urządzenie nawiewne. Nawiewnik są urządzeniami montowanymi w oknie (najczęściej w jego górnej części) lub w ścianie. Umożliwiają one doprowadzenie powietrza do pomieszczeń nawet przy szczelnie zamkniętych oknach. Dostępne nawiewniki różnią się wydajnością (ilością dostarczanego powietrza) oraz izolacyjnością akustyczną, czyli ochroną przed hałasem zewnętrznym.
Wyróżniamy następujące typy nawiewników okiennych:
• nawiewniki higrosterowane – sterowane automatycznie; w zależności od poziomu wilgotności powietrza w pomieszczeniu przepustnica otwiera się lub zamyka,
• nawiewniki ciśnieniowe – samoregulujące, z możliwością zamknięcia przysłony (ograniczenia strumienia powietrza do minimum) przez użytkownika,
• nawiewniki sterowane ręcznie – użytkownik sam reguluje stopień otwarcia przysłony; ich wadą jest to, że nie chronią przed nadmiernym napływem powietrza oraz nie uwzględniają zmian parametrów powietrza wewnętrznego.